Blogs ingedeeld als ‘diversiteit en emancipatie’
november 30, 2009 · 1 reactie
Vandaag op zich hard gelachen om alle suggesties die ik op de Twitter voorbij zag komen rond de Zwitserlandboycotsticker die ik vanochtend op de Twitter had gegooid. Maar naarmate de dag vorderde verging me het lachen. Op Stand.NL bleek dat een meerderheid van de luisteraars wel voor een referendum voor een verbod op minaretten is en inmiddels is gebleken dat de SGP met de onzalige motie gaat komen die oproept ¨terughoudend te zijn met bouw van minaretten en het ophangen van satelietschotels¨.
Ondertussen wordt er gekeken of op Europees niveau de uitslag van het referendum weer met de grond gelijk gemaakt kan worden. De Zwitserse Groenen zullen aankloppen bij de Raad van Europa om dat te bewerkstelligen. De raad op haar beurt heeft reeds laten weten zeer bezorgd te zijn. Het verbieden van minaretten is namelijk in strijd met de mensenrechten. Nu ben ik niet zo van religie, maar ik kreeg erg de neiging om meteen naar mijn stadsdeel te lopen om een vergunninkje aan te vragen om een minaret op mijn drijfhuis te laten zetten. Maar ook deed het me denken aan een discussie die ik voorbereidde voor OBALive. Daar was Riek Bakker uitgenodigd om over de inrichting van Nederland te praten en één van de gesprekspartners was Thomas von der Dunk. Eén van de thema´s was waarom de Bijlmer nou zo´n mislukking was en juist andere wijken juist zo slaagden en ook kwam – sorry Tofik – Wilders aan bod. Want hoe zou Nederland eruit zien als hij het voor het zeggen had? En zou het daar dan leefbaarder van worden? Ik herinnerde me dat ik toen een artikel ter voorbereiding had gelezen over minarettenangst en na even zoeken kwam ik ´m weer tegen.
Wat blijkt, de motie van de SGP kent zijn voorgangers. Thomas von der Dunk schreef in de Groene Amsterdammer dat in 1795 reeds de nodige problemen waren toen de katholieken ook hun kerken mochten hebben. Tot die tijd was dat namelijk verboden:
“De katholieken bleken, anders dan de protestanten hoopten, een blijvertje te zijn, en dat zou de buitenwereld weten ook. Wat vóór 1795 verboden was, werd nu luidruchtig in de architectuur geëtaleerd. Ook hun kerken mochten er voortaan uitzien als kerken en hoefden zich niet langer achter ‘neutrale’ woonhuisgevels te verschuilen. Daarvoor waren vooral torens met luid beierende klokken van belang. Die konden tot afgrijzen van menige protestant niet hoog genoeg worden en staken de torens van de oude middeleeuwse kerken van de hervormden regelmatig naar de kroon, zoals nog te zien is in steden als Gouda en Woerden, of dorpen als Houten, Schalkwijk, Breukelen en IJsselstein. De hedendaagse minarettenangst van Wilders bezit negentiende-eeuwse voorlopers, zoals überhaupt zijn hysterische optreden aan dat van de Aprilbeweging herinnert: stop de bedreiging van onze nationale identiteit door vreemde religieuzen.”
uit: Groene Amsterdammer, artikel Hoog van de Toren door Thomas von der Dunk
Het is een interessant artikel en handelt ook over de ¨minarettenangst¨ van Wilders, 2 jaar geleden geschreven. Vrijheid van godsdienst zorgde in de 18e eeuw ervoor dat katholieken ook hun kerken mochten bouwen, de SGP wil een paar honderd jaar later in Nederland de frustratie van toen op de minaretten botvieren. Die katholieken was al een verschrikking: met hun klokken en gedoe. Anno 2009 zijn het de minaretten en tv-schotels die een doorn in het oog zijn. En daarmee staan ze zij aan zij met de PVV. Dat maakt de SGP toch weer enger dan ik ze al vond en maakt dit bericht nog twijfelachtiger.
Categorieën: actualiteit · diversiteit en emancipatie · integratie
getagged: #13miljoenknettergek, minarettenangst, referendum zwitserland, SGP, Thomas von der Dunk
november 3, 2009 · 1 reactie
De dag waar sommigen herdachten dat van Gogh werd vermoord werd een dag van ¨meningsuiting¨: Pechtold, van der Laan en Wilders bepaalden de discussie van vandaag. In de Wereld Draait Door, Nova en Pauw en Witteman kwam het allemaal terug. Ontluisterende discussies vond ik zelf. Pechtold die twee sceptische mannen tegenover zich die kennelijk niet kunnen herinneren wat er aan hun tafel gezegd wordt en menen dat Wilders het alleen over fundamentalisten heeft en een democratische partij is. Die kennelijk zijn vergeten dat Fritsma doodleuk in hun eigen uitzending heeft gezegd dat wat hem betreft de AOW-leeftijd op 65 kan blijven door de immigratie te stoppen en kennelijk zijn ze vergeten dat diezelfde Fritsma op de website zegt: geen immigratie maar remigratie. Twee mannen die Pechtold geen één keer degelijk zijn verhaal laten doen, hem constant onderbreken en niet ingaan op wat hij zegt. Vervolgens zien we in Pauw en Witteman Marcouch nog zeggen dat hij vindt dat van der Laan te ver gaat met de opmerking dat Wilders staatsgevaarlijk is. Van der Laan heeft dat alleen niet gezegd, hij de PVV een gevaar voor de rechtsstaat (nou eigenlijk zelfs dat niet precies). Theodoor Holman schiet vervolgens nog eens even uit de bocht en Spong poogt hem weer terug op aarde te krijgen. Verwarrende uitzendingen met veel meningen en weinig luisteren. De één na de ander probeert de sympathie van de van Goghsympathisant te winnen, maar vergeten kennelijk één ding: van Gogh was dan wel een schreeuwerd en ongenuanceerd, het is ook van belang om te luisteren naar je gesprekspartner. Met z’n allen zo hard mogelijk zenden levert voornamelijk een bak herrie op.
Het contrast met Obama bij David Letterman dezelfde avond op “Het gesprek” was enorm. Hem werd voorgelegd dat Carter de onvrede in gemeenteraden en de discussies in de VS te maken hebben met racisme. Vond Obama dat ook? Allereerst een grapje: ¨je moet weten dat ik vóór de verkiezingen ook al zwart was¨ Letterman: really? ¨en toen stemde de meerderheid van de Amerikaanse bevolking op mij¨. Vervolgens liet hij dit soepel overlopen in een beschouwing dat presidenten die verandering willen altijd kritiek krijgen, noemt o.a. Reagan. Maar wat men ontgaat in de discussie – aldus Obama - is dat veel mensen niet wachten op geschreeuw maar een integer en verstandig bestuur willen zien in tijden van economische crisis. Vervolgens spreekt hij over dat hij snapt dat mensen gefrustreerd raken, bang worden hun baan kwijt te raken, het moeilijk hebben en dat dáár wat aan gedaan moet worden. De oorzaak voor de problemen is te vinden bij het gebrek aan toezicht en de idiote risico´s die banken hebben genomen. Nu wordt dat geregeld en zijn remedie is onder andere investeren in duurzame energie. Obama laat zich niet verleiden tot het aanvallen van tegenstanders, maar blijft vooruit kijken en blijft de grote lijn vasthouden en zoekt naar oorzaken van onvrede in plaats van de symptomen van onvrede aan te pakken. Uiteraard, Letterman is een brave show, het is geen debat, de VS is niet NL, maar er worden vragen gesteld en er wordt geluisterd. Er wordt een visie gegeven en er worden oorzaken gezocht.
Vanavond komt Halsema bij P&W: volgens de site omdat ze zich ergert aan de discussie rond Wilders. Ik hoop dat dit gesprek meer de Obama-richting opgaat. Een gesprek over oorzaken van de grimmige sfeer in Nederland, een gesprek over doe dat ontstaan is en hoe dat oplosbaar is. En als dat duidelijk is, dan zou toch duidelijk moeten zijn dat de “oplossingen” die Wilders aandraagt niet gaan over de werkelijke problemen in ons land, maar slechts de symptomen van onvrede voeden.
Categorieën: actualiteit · diversiteit en emancipatie
Het goede nieuws: er is een meerderheid om streefcijfers in te gaan invoeren rond topvrouwen: bedrijven moeten ernaar streven 30% van de top uit vrouwen laten bestaan. Het goede nieuws daarvan is dat er eindelijk wat beweging komt in de discussie, maar ja…. streefcijfers….
Als bedrijven niet voldoen aan de 30%norm dan ¨hebben ze wat uit te leggen¨. Tja, dan wil inderdaad CDA en VVD wel mee met de PvdA. Paul Kalma won eerder al de prinsjesdagaward voor zijn inzet voor emancipatie en inderdaad, hij heeft het op de agenda gekregen. Toch vind ik het erg jammer dat hij nu niet heeft doorgezet. Dit streefcijferakkoord bevriest de quotum-discussie tot 2016. Het zet Nederland dus op nog eens 6 jaar achterstand, want laten we wel wezen: een streefcijfer zal voor sommige bedrijven misschien wel wát helpen, maar in den brede leidt het tot veel uitleggen waarom het toch niet gelukt is.
Een quotum is wat er nodig is, of anders tenminste een verplichting of een enorme stok achter de deur: een dikke balk zou ik zeggen. En die dikke balk, ik heb er al vaker over geblogd, is niet ingewikkeld. Voer vooral die streefcijfers in en laat die uitleg maar zitten als bedrijven er niet aan voldoen. De volgende regel is simpeler en kost minder tijd aan vraag en antwoord met hen die niet voldoen aan de streefcijfers: de overheid doet geen zaken met bedrijven die niet aan de 30-70 norm voldoen (tenminste 30 procent bestaat uit vrouwen of mannen). In Spanje wordt zo met succes de positie van vrouwen snel verbetert. Spanje is alleen nog wel wat ambitieuzer want zij gaan voor de 60-40 regeling.
Een dergelijke regeling heeft twee voordelen. Het dwingt de bedrijven werk te maken van de diversiteit en bevordert dicversiteit. Immers om in 2016 uit te leggen dat er niet voldoende geschikte vrouwen hebben gesolliciteerd is niet moeilijk, maar als je klanten kwijtraakt heb je, door die stok dikke balk achter de deur, een probleem. Daarnaast leg je met een 30-70 maatregel de nadruk op diversiteit. Nu is de regeling gericht op vrouwen aan de top, maar waar het om gaat is het belang van een gemixte samenstelling, het belang van de verschillende kwaliteiten van mannen en vrouwen.
KPN heeft dit weekend het goede voorbeeld gegeven: hoewel zij al bovengemiddeld presteren rond “women on top” gaan zij nog een stap verder. Logisch, want zij doen het al relatief goed, zien daardoor de voordelen en willen dus meer. En dus worden alleen vrouwen gevraagd te solliciteren en worden mannen voor sommige functies uitgesloten. Daar is niets mis mee, noch is het discriminerend. Immers voor het beter laten functioneren van het team is diversiteit van belang en er ontbreekt in die diversiteit een vrouw. Daar is niets verkeerds aan en dat heeft niets te maken met een “excuustruus”, het kan net zo goed andersom in het geval de top uit alleen maar vrouwen bestaat. Want laten we wel wezen: alleen maar vrouwen is ook geen diversiteit.
…. Ben overigens wel benieuwd wanneer KPN in haar reclames de bedrijfsmokkel gaat introduceren (om het maar duidelijk te maken aan Willep de Vriep Vistransploft).
Categorieën: actualiteit · diversiteit en emancipatie · economie
getagged: emancipatie, kalma, quotum, streefcijfers, women on top, womeninc
Vorig weekend werd op vaderdag de prijs uitgereikt aan de modernste man van Nederland. Volgens initiatiefnemers Plasterk en Women Inc is dat de man die de zorg voor zijn kinderen weet te combineren met zijn werk. Kinderlozen worden dus uitgesloten van deze prijs. Kennelijk kan een kinderloze man nooit modern zijn. Dat riekt bijna naar de goedkope kritiek op Heleen Mees die ik wel eens hoor: “wat weet zij er nou van, ze heeft geen eens kinderen”.
Women Inc zet zich in voor de positie van de vrouw en doet dat met verve. Via de website kun je goed op de hoogte blijven rond deze thematiek en lees je veel over de belemmeringen die vrouwen ondervinden in werk en dagelijks leven. Carrière maken is niet eenvoudig in Nederland als vrouw, Nederland loopt hopeloos achter bij andere landen waar het de vrouwelijke werknemers op topniveau betreft. Daarvoor zijn verschillende argumenten: vrouwen ontbreekt het aan ambitie, mannen staan in de weg en de kinderopvang is niet goed geregeld. Allemaal waar. Wat verder belangrijk is, is dat de partner van de betreffende vrouw zijn vrouw steunt in haar loopbaan: luistert hij naar haar problemen (zonder meteen dé oplossing te geven), verdiept hij zich in haar werk, zegt hij afspraken af voor haar etc…. Zonder die steun is het erg lastig om die carrière te maken.
En die steun is dus niet alleen een vriendelijk “kom op meid”, maar meer dan dat. Dat betekent dat je ook taken op je neemt die traditioneel bij de vrouw liggen in calvinistisch Nederland. Koken, wassen, strijken en de plee schoonmaken hoort veelal nog in het takenpakket van de vrouw. En ja, kinderen opvoeden ook.
Veel van de vaders op de genomineerdenlijst staan erop, omdat ze een dinsdagmiddag met de kinderen zijn. Ik ken veel vaders met zo’n dinsdagmiddag. In de praktijk betekent dat “leuke dingen doen” met de kinderen of thuiswerken. Is dat nu modern?
Ik wil weten of deze mannen de boodschappen doen of ze wel eens de plee schrobben wat ze over hebben om zijn vrouw te ontlasten, met of zonder kinderen. Dát is wat mij betreft een moderne man. Het is toch niet te geloven dat de minister een prijs uitrekt op basis van een vrijwillige papadag? Dit illustreert wat mij betreft de interesse die deze minister toont in emancipatie: een prijs uitreiken aan een soortgenoot, man met kinderen en een goede baan. Precies de barrière waar de Nederlandse ambitieuze vrouw tegenaan loopt. De oudere blanke man die voor de topfuncties nog altijd zijn soortgenoten uitkiest: dan weet je tenminste wat je in huis haalt.
P.S. in OBALive op 23 juli is Ina Brouwer te gast en zal het onder andere gaan over het ¨glazen plafond¨, 2 juli is Rick van der Ploeg te gast en schuift ook Heleen Mees aan om over Vrouwen & Economie te spreken. De uitzendingen kun je of luisteren op radio 5 van 19:00 tot 21:00 en daarna voor eeuwig op www.obalive.nl
Categorieën: diversiteit en emancipatie · economie
getagged: heleen mees, moderne man, plasterk, women inc
Al vaker op deze blog heb ik mij druk gemaakt over het feit dat de media en de Nederlanders andere Nederlanders Marokkaan noemen of Antilliaan. En dat “ze” moeten integreren. Ook Welten meldde rond de “terreurdreiging” bij IKEA dat ze Marokkanen hadden opgepakt die behalve dat ze er niets mee te maken hadden Nederlander zijn. Dit deed hij omdat de aanslagen in Madrid door Marokkanen waren gepleegd, wat ook al niet zo was want dat was een groep met tenminste 5 verschillende nationaliteiten. Naast Marokkanen hebben we dan ook de kutmarokkanen: dat is een Nederlander met Marokkaanse afkomst van veelal minderjarige leeftijd die een buschauffeur uitscheldt of een blikje cola jat in de supermarkt.
Gisteren ging het nieuws over de aanval op Kamp Holland: een Nederlandse militair kwam om het leven. Verschrikkelijk natuurlijk, daar is iedereen het snel over eens. Wat me echter opviel was dat Azdin Chadli nergens als Marokkaan werd neergezet, terwijl hij qua naam en uiterlijk alle kenmerken heeft van een marokkaanse afkomst. Inmiddels heb ik begrepen dat dat inderdaad zo is, zijn vader is van Marokkaanse afkomst, zijn moeder Nederlandse. En hij is Nederlands. Had hij echter een buschauffeur uitgescholden dan hadden de kranten ongetwijfeld gerept over bedreiging door een Marokkaan. Maar zit je in het leger, dan ben je Nederlander. En hoewel ik mij dus altijd druk maak over dat stempel Marokkaan was hier nu juist een goede mogelijkheid geweest om wél zijn afkomst te noemen: als die afkomst elke keer genoemd wordt in negatieve zin, doe het dan ook in positieve zin.
Categorieën: diversiteit en emancipatie · integratie
getagged: Adzin Chadli
