Dirk van den Bosch

Ik las de column van Frits Abrahams vandaag over het politiek moment van het jaar. Abrahams heeft het filmpje geanalyseerd en kwam tot de conclusie dat GeenStijl eigenlijk onbeschoft was. Al vaker kwam ik stukjes tegen over Wat als Vogelaar … had gezegd. En toen bedacht ik mij dat we een vergelijkbaar filmpje hebben gezien. Weliswaar niet met een politicus die als aangeschoten wild in de media verscheen, maar toch. Voordat GeenStijl´s Rutger Castricum namelijk politici tot vervelenstoe achterna zat hadden we natuurlijk die mevrouw van de ING. Toen werkte zij namelijk bij Den Haag Vandaag en deed hetzelfde. Ze stelde een ¨lullige¨ vraag en herhaalde hem. De persoon in kwestie zei bij de eerste keer: U bent een etter mevrouw. bij de tweede keer was hij het echt zat. In tegenstelling tot Vogelaar  met zwijgen het politiek moment van het jaar werd, beet hij Wouke toe: ga toch lekker naar huis, koken, veel beter.

Het effect werkte voor Fortuyn, de mensen om hem heen moesten erom lachen en het stukje is net als Vogelaar tot vervelens toe herhaald. 

Abrahams concludeert in feite dat GeenStijl onbehoorlijk was en verbaast zich erover dat Witteman, van Nieuwkerk en anderen het filmpje prezen. Een aanwinst voor de journalistiek zelfs. Ik vraag me eigenlijk echter af: wat als niet Rutger de interviewer was, maar Ferry Mingelen? Okay, die had niet van die gebaren gemaakt en was wat minder direct geweest, maar op zich het plagerige ondertoontje, die wordt al jaren gebruikt in de parlementaire journalistiek. En daarnaast, feit blijft, dit filmpje toont wederom aan hoe belangrijk beeldvorming in de media is: of we het nou leuk vinden of niet. Politici doen ontzettend hun best leuk over te komen, journalisten doen hun best om politici ¨ergens op te pakken¨. Het gaat meer en meer om personen. Ook bij GroenLinks, want ook wij kiezen onze lijsten nu met een referendum.

¨Het heeft me bedrukt, de verplichtingen en verbodsbepalingen, maar het heeft me ook gevormd¨

Uit: Tegen het Idealisme, een biografie van Pierre Vinken, geschreven door Paul Frentrop. En nog specifieker, dit citaat komt weer uit een interview in de Groene Amsterdammer met Pierre Vinken wat terug te vinden is in dit boek.  

Wilfred, Jan , Christian en Arnoud gingen me voor met hun dichtstbijzijnde boek. Waarom dit artikel? Dat is het gevolg van wat ik zag op Planeet GroenLinks. De regels zijn simpel 

• Neem het dichtstbijzijnde boek, nu meteen
• Ga naar pagina 56
• Vind de vijfde zin
• Citeer die zin op je blog
• Kopieer deze instructies onderaan de post
• Zoek niet naar een goed boek, mooi boek, maar pak het dichtstbijzijnde

Maar ja, wat kan ik met dit citaat. In het boek is de context dat Vinken 15 keer op een dag moest bidden. Dat is bepaald niet hoe mijn opvoeding in elkaar stak. Dus hoe kan ik nu op dit citaat reflecteren? Wellicht het tegenovergestelde?

Ik ben er een positief mens van geworden, de kansen en vrijheid. En dan zonder maar, want er is geen maar in dit geval. Ik ben opgegroeid in het veilige warme Nederland, in een dorpje onder de rook van Heineken Leiden en dat is mij uitstekend bevallen. Waren er geen verplichtingen eind jaren 70 en de jaren 80? Jawel hoor, op tijd thuis zijn, om half vier een koppie thee drinken, huiswerk maken, kamer opruimen… maar ja, echt traumatish kun je dat niet noemen. Van mij zal dus ook geen zwaar boek gaan verschijnen over de donkere jaren van de opvoeding. Sowieso ben ik nog niet op de leeftijd om biografiën te gaan schrijven, dat moet je doen als je zo tegen de 65 loopt en ik ben nog maar op de helft. Tot die tijd dus een autobiografische blog…